John Hunter – krwawy chirurg

Przyprawiająca o dreszcze opowieść o Johnie Hunterze – szkockim chirurgu i anatomie. Książka jest zapisem rozwoju jakiego dokonał John Hunter za sprawą swej intensywnej pracy w dziedzinie chirurgii. Hunter pozostawił w spuściźnie wiele odkryć, bez których dzisiejsza medycyna mogłaby wyglądać zupełnie inaczej. Całe ten bagaż doświadczeń i trumf ciężkiej pracy skrywa tak makabryczne zaplecze, jakiego śmiało moglibyśmy oczekiwać po najwyśmienitszym horrorze.

Ku chwale medycyny

Kto wie jak wyglądałby świat współczesnej chirurgii, gdyby nie John Hunter, jego odkrycia i osiągnięcia stały się inspiracją i znacząco przyczyniły się do rozwoju medycyny. W wieku 20 lat miał po praz pierwszy styczność z chirurgią, dzięki bratu, który już pracował jako chirurg. Już pierwszy kontakt ze skalpelem i ciałem obudziły pasję w młodym aspirującym lekarzu.

Chęć kontynuowania nauki i eksperymentowania, do których miał zamiłowanie była utrudniona przez trudny dostęp do ciał, które można by wykorzystać w celu przeprowadzenia sekcji.

Nieposkromiona pasja i głód wiedzy sprawił, że John Hunter był gotów na wszystko by móc kontynuować swoje eksperymenty. Szybko dowiedział się, że jego potrzeby będą w stanie zrealizować przestępcy. Tak narodził się pomysł z wykradaniem świeżych ciał niedawno złożonych w grobie. Nawiązana współpraca ze światem przestępczym kontynuowana była latami a eksperymenty i doświadczenia coraz śmielsze.

Kolekcja osobliwości

Przez lata pracy John Hunter stworzył niezwykłą kolekcję ciał ludzkich i ich różnych części. Dziwaczna kolekcja zawierała m.in szkielet olbrzyma czy ciała pięcioraczków. Ambicja i ciekawość Huntera nie powstrzymała go nawet przed własnoręcznym zakażeniu się rzeżączką. Makabrycznego akcentu tego wydarzenia dodaje fakt, że uczynił to za pomocą skalpela z pokrytego bakteriami rzeżączki! Nie powstrzymał się też przed chociażby przeprowadzeniem sekcji zwłok na nie najświeższym okazie wieloryba.

Makabryczne wątki powieści zaskakują, napawają odrazą, ale autor książki opisuje całość językiem nieoceniającym a jedynie przedstawiającym fakty. Jest to powieść mocna i wyrazista w przekazie, z pewnością zaintryguje czytelników interesujących się historią medycyny i światem XVI – wiecznej Anglii. Książka godna polecenia dla wszystkich fanów opowieści strasznych, mrocznych i krwawych. Wendy Moore jest autorką książek literatury faktu. “Chirurg. Krew. złodzieje ciał i narodziny…” jest pierwszą książką pisarki przełożoną na język polski (https://www.taniaksiazka.pl/chirurg-krew-zlodzieje-cial-i-narodziny-wendy-moore-p-1340560.html).

Okładka zdjęcie utworzone przez freepik - pl.freepik.com

Przygoda w cieniu tragedii, czyli Wielka Ekspedycja Północna

Zapewne większość z nas potrafił wskazać na mapie Morze Beringa i Cieśninę Beringa, a nawet jeśli nie, to z pewnością zetknęliśmy się z tymi nazwami na lekcjach geografii. Ale… kim właściwie był ów Bering? No właśnie. Wyczerpującą odpowiedź na to pytanie znajdziemy w książce Stephena R. Bowna “Wyspa niebieskich lisów” (https://www.taniaksiazka.pl/wyspa-niebieskich-lisow-stephen-r-bown-p-1362696.html). Podobnie jak “Roald Amundsen. Ostatni wiking” także ta książka kanadyjskiego autora nie rozczaruje wielbicieli literatury faktu.

Ostatnie marzenie cara

Wszystko zaczęło się od Piotra I Wielkiego (1672-1725) – tego słynnego cara, który rozkazał bojarom zgolić brody i zmienić stroje na zachodnioeuropejskie. Nie był to jedyny zaskakujący pomysł rosyjskiego monarchy. Pod koniec życia władca zainteresował się geografią. Jego marzeniem było zorganizowanie ekspedycji mającej na celu zbadanie najdalszych krańców imperium, naszkicowanie mapy wybrzeża i sprawdzenie, czy istnieje punkt styczny pomiędzy Azją i Ameryką Północną. Nim umarł, zdążył jeszcze wskazać wybranego przez siebie dowódcę wyprawy.

Duński kapitan

Vitus Jonassen Bering (1681-1741), z pochodzenia Duńczyk, w wieku 22 lat miał już za sobą podróż do Indii i szukając nowych wyzwań, postanowił wstąpić do marynarki rosyjskiej. Służył we flocie podczas III wojny północnej i wojny rosyjsko-tureckiej. W 1724 roku na życzenie cara został dowódcą Pierwszej Ekspedycji Kamczackiej, trwającej do 1730 roku. Ponieważ następcy monarchy nie porzucili pomysłu eksploracji Syberii, za rządów Anny Iwanowny kapitana Beringa ponownie wysłano w podróż. Przedstawiona w książce Druga Ekspedycja Kamczacka (1733-1743), zwana też Wielką Ekspedycją Północną okazała się jednak mniej udania niż pierwsza – choć cel badawczy został osiągnięty, wyprawa okazała się jedną z najbardziej dramatycznych ekspedycji w dziejach świata i wielu jej uczestników, w tym sam Bering, nie dotrwało do końca.

Szkorbut i lisy polarne

Wyspa niebieskich lisów” opowiada o problemach, na jakie natrafili podróżnicy (głód, brak wody pitnej, zimno, szkorbut i tytułowe niebieskie lisy – polarne szkodniki, które na małej wysepce wykradały rozbitkom zapasy, narzędzia, buty, a nawet zjadały ciała zmarłych), a także o ludzkiej ambicji (czasem nadmiernej), determinacji i męstwie. Stephen R. Bown nie tylko przybliża nam fascynujące fakty historyczne, prezentuje mapy, ilustracje i kalendarium wyprawy, ale – opierając się na dziennikach prowadzonych przez uczestników ekspedycji – rekonstruuje ich emocje oraz motywy decyzji i podejmowanych działań. Oprócz Beringa poznajemy wiele innych barwnych osobowości, w tym przyrodnika Georga Stellera, a także Svena Waxella, który po śmierci Berniga przejął dowództwo i doprowadził wyprawę do końca. Dzięki narracji Bowna stają się nam bliscy, a czasu poświęconego na poznanie ich dziejów z pewnością nikt nie uzna za stracony.

Ludzie zdjęcie utworzone przez freepik - pl.freepik.com

Czy można odnaleźć szczęście w nieszczęściu?

Jeśli zatęsknię” Anny Fincer-Ogonowskiej stawia przed nami właśnie to pytanie. Czy w momentach słabości, poczucia beznadziei i rezygnacji potrafimy odnaleźć jakiś sens. W myśl przysłowia “nic nie dzieje się bez przyczyny” autorka w swojej najnowszej powieści przekonuje, że w każdym mroku spowijającym nasze życie prędzej czy później zagości światło.

Aby życie nabrało sensu

Anna Fincer-Ogonowska na stronach swojej powieści “Jeśli zatęsknię” chce rozbudzić w czytelnikach nadzieję. Chodzi o nadzieję, której nam brakuje w momentach totalnego przytłoczenia, kiedy myślimy i czujemy, że nie jesteśmy w stanie nic zrobić, kiedy towarzyszy nam bezsilność i brak wiary w lepsze jutro. Autorka wzięła na warsztat uczucie miłości. To miłość kieruje bohaterami tej książki. To za jej sprawą powstają coraz to nowe komplikacje w ich życiu, a niektórych z nich w ostateczności doprowadza ją do przekonania, że jest bezsilna.

Książka przedstawia historię piątki przyjaciół, którzy znają się od czasów liceum. Perypetie głównych bohaterów są ciepłe, wzruszające, zabawne, smutne i ludzkie. Historia opowiada o wspólnych wakacjach paczki znajomych w słonecznej Chorwacji. Zanim autorka jednak porwie nas nad Bałkany poznajemy każdego z przyjaciół i jego prywatne życie. Jeśli komuś wakacyjne wyjazdy nieodłącznie kojarzą się z romantyczną historią to nie będzie zawiedziony. Tutaj miłosne przygody bohaterów stanowią główny motyw poruszany w książce. To piękna opowieść o prawdziwej miłości, o ogromnej  sile przyjaźni, o wsparciu i znajdowaniu siły w krytycznych momentach.

Akcja przedstawiona w książce płynie tak jak życie – są wzloty i upadki. Naturalny charakter i rytm powieści idealnie oddaje to o czym przede wszystkim pisze Fincer-Ogonowska, czyli o życiu. Nie należy tutaj oczekiwać szalonych zwrotów akcji czy niesamowitych historii. Życie nie pisze takich scenariuszy każdego dnia. Książka opowiada o zwyczajnych ludziach i ich uczuciach, zatem jej niespieszny i nienachalny pozwala czytelnikowi z lekkością wejść opisane historie

Opowieść oparta na emocjach

Autorką książki jest Anna Fincer-Ogonowska jest autorką książek z gatunku literatury kobiecej. Jej debiutancka powieść “Alibi na szczęście” wzbudziła niemałe zainteresowanie wśród polskich czytelniczek. Pisarka mieszka wraz z rodziną w Warszawie. Pisanie książek jest jej największą pasją, jak sama mówi, bez której nie mogłaby żyć. Atrakcyjna fabuła i romantyczne historie a przede wszystkim nasycenie emocjonalne to znaki rozpoznawcze jej twórczości, za które zdobyła uwielbienie wśród czytelniczek.

Ludzie zdjęcie utworzone przez freepik - pl.freepik.com